Eigenwaarde Counselling Amsterdam

Voor een positief zelfbeeld en meer zelfvertrouwen. Hulp bij angst, stress, verlies en onzekerheid.
06 41638814 info@eftcoaching.nl

Voorbeelden EigenWijsjes

Kijk ook voor voorbeelden op www.dubbelzes.nl  Heb jij een leuk, mooi, ontroerend, grappig, inspirerend, eigenwijs voorbeeld? Ik hoor graag van je!

Ervaringen met de EigenWijsjes van een 3-jarige (!), geschreven door Petra, moeder van Elin

             

Ik zet door! - Dit was één van de eerste kaartjes die mijn dochter trok. Het woord 'doorzetten' kende ze nog niet, dus ik heb het haar uitgelegd: dat je iets blijft proberen als het niet meteen lukt. En als het dan weer niet lukt probeer je het gewoon nóg een keer en nog een keer.
Even later kwam ze naar me toe met de vraag of ik haar wilde helpen om de kleertjes van haar pop aan te trekken. Ik zei: Probeer het zelf even lieverd. En als het niet meteen lukt, dan zet je gewoon door!

Tien minuten later kwam ze stralend naar me toe: Ik heb doorgezet en het is gelukt!

Nu weet ze dus ook hoe ze zich voelt als ze heeft doorgezet: trots en blij. Ze draagt het nu zelf ook aan als oplossing voor diverse problemen (in het boek Kikker is verliefd durft Kikker niet aan Eend te vertellen dat hij verliefd op haar is. Mijn dochter vindt nu dat hij toch maar even door moet zetten :-)

Ik ben veilig! - Is ook een favoriet kaartje van haar. Om uit te leggen wat dat betekent zeggen wij dat er altijd iemand bij haar is die van haar houdt. En dan noemen we alle mensen op die van haar houden. En dat zijn er veel. Als ze dat hoort zit ze enorm te stralen, alsof ze al die liefde van al die mensen tegelijk voelt. Zo mooi!

Ik mag verdrietig zijn! - Als ik een aantal kaartjes open uitspreid en haar vraag welke ze wil dan kiest ze deze. Ze is drie jaar en kan al erg goed praten. Daardoor verwacht ik soms teveel van haar. Als ze huilerig is dan zeg ik: Zég dan wat er is! Maar dat kan ze natuurlijk helemaal niet altijd. Ze is dan gewoon verdrietig en kan niet onder woorden brengen waarom. Met dit kaartje maakt ze mij duidelijk dat ze ook gewoon verdrietig mag zijn zonder dat met woorden uit te hoeven leggen.

         

Ik mag nee zeggen! en Ik mag boos zijn!

Mijn dochter (toendertijd 12 jaar) was samen met haar vriendinnetje een dansje aan het oefenen voor koninginnedag. Er was een klein stukje in het dansje wat haar vriendin dan weer goed en dan weer fout deed. Zij wou dan ook dat stukje vervangen met andere danspasjes, omdat ze zich dan wat zekerder voelde van zichzelf. Mijn dochter vond dat haar vriendin nog harder moest oefenen, want als ze eenmaal meer oefende dan kon ze het best wel! Zo doet zij dat zelf immers ook altijd. Maar haar vriendin weigerde. Ik kwam de kamer binnen met het mandje met de EigenWijsjes. 'Trekken jullie maar een kaartje', zei ik. Haar vriendin trok als eerste een kaartje: Ik mag nee zeggen! Zichtbaar tevreden, legde ze het kaartje met een smak neer. 'Zo!' zei ze, en keek mijn dochter uitdagend aan.
Met een boos gebaar trok mijn dochter ook een kaartje: Ik mag boos zijn! En zeer triomfantelijk legde ze het kaartje neer, als of ze een troefkaart in haar handen had. Daarna schoten ze allebei in de lach en hebben we er nog even over gepraat. Het dansje werd aangepast en werd fantastisch!


Ervaringen met de EigenWijsjes geschreven door de moeder van Kees.
 

Kees is een jongen van elf jaar en heeft Asperger. Hij is een wijsneusje en een denkertje. Hij heeft heel veel behoefte aan gezelschap maar omdat zijn manier van doen altijd nèt even anders is dan wat mensen gewend zijn, raakt hij eigenlijk bij niets of niemand echt betrokken.Het gevolg is dat hij, na bijna zeven jaar basisschool, een heel eenzaam jongetje is, dat veel gepest wordt. Of, als er niet gepest wordt, langs de zijlijn staat. Meedoen is er eigenlijk nooit bij. 

Dat doet nogal wat met zijn gevoel van eigenwaarde – precies dát wat je voor je kind niet wilt. En hij loopt de hele dag excuses aan te bieden en 'sorry' te roepen. Nu proberen zijn vader en ik Kees altijd al voor te houden dat hij precies goed is zoals hij is. Maar ja, wij zijn de ouders, en dat maakt zijn waardering voor onze goedbedoelde opmerkingen wel groot – maar echt geloven doet hij ze niet. Zo'n prikkel moet van buitenaf komen, dan voelt het 'echter', en blijft de boodschap beter hangen.

Wat waren we dan ook gelukkig toen we tegen de EigenWijsjes aanliepen. In het begin schudden we het stapeltje kaarten iedere dag, en mocht Kees een kaartje trekken. Dan las hij wat erop stond hardop voor, en ging het getrokken kaartje in een apart bakje. Want om een kaartje twee keer te trekken, dat vond Kees niet zo handig. Het leuke is dat je ziet dat hij erover nadenkt, en dat hij die boodschap ook een dag (of langer) bij zich probeert te houden. Op het moment dat hem iets moeilijk valt, pakt hij dan thuis het stapeltje weggelegde kaartjes op en bladert hij er nog eens door. Soms praten we erover, maar meestal houdt hij het bij een triomfantelijk 'Hm, ja, dat klopt', of 'Eigenlijk is dat wel zo, ja'.

Kees' zusje van negen is best een beetje jaloers, en wil ook weleens een kaartje trekken. Dat mag ze op (de door Kees gestelde) voorwaarde dat het uit het stapeltje nog niet getrokken kaartjes komt, en dat ze de boodschap die erop staat niet hardop voorleest. Lies en ik lezen het kaartje dan stilletjes samen, en soms hebben we het er samen even over – als haar broer niet in de buurt is. 'Haar' kaartjes gaan steeds weer terug in het doosje, zodat Kees ze ook nog eens tegen zal komen. Dat Lies minder keus heeft dan hij, neemt ze voor lief. 

Het grappige is dat Kees eigenlijk een enorme hekel heeft aan verrassingen, maar EigenWijsjes moeten voor hem per se een verrassing blijven totdat hij een kaartje zelf trekt en leest. Dat maakt het gebruik van de EigenWijsjes bij ons thuis tot een haast magisch ritueel. Schudden, met een quasi-tromgeroffel een kaartje trekken en even stil mijmeren over de tekst – en dan dat kaartje in het wegleg-doosje leggen. Kees zelf noemt het 'een heel fijn soort coachen'. Hij is er een veel blijere jongen door geworden!